Press for The Walden Collective

Slow Art

(...) Once the installation is set up, the mood switches from ceremonial to relaxed, and we are encouraged to talk to the artists. The group are all multi-talented, with interests that cross over from art to science to eco-politics: Collectief Waldon are possibly unique in the art/performance world, comprising an actor-scenographer, two philosophers, and a musician-biologist. We learn that throughout the weekend, the ice will melt, and the soil and oil will change places. No one quite knows how and when this will happen – there will be very many different phases, with almost imperceptibly slow movement shifting into sudden tipping points. The metaphor is obvious. A dangerously beautiful, clever and thought-provoking piece of work.

Total Theatre, september 2018 door Dorothy Max Prior, lees hier de gehele recensie

Inside Out Dorset: Coastal Encounters review – ‘eclectic, ephemeral installations’

(...)The most stimulating work comes from five-strong Amsterdam-based group Collectief Walden. Olie (‘Oil’ in English) is a performative lecture and an installation: Thomas Lamers reads a philosophical message about humanity’s interlinked reliance on oil, water and soil – and how our consumption of one affects the state of the other. Meanwhile, his collaborators fill a chunky glass tower with barrels of oil, chunks of ice, and bags of compost. It’s a sculpture that will evolve over the ensuing 24 hours: the ice will melt, the soil will sink, and the oil will float. A really nifty, really thoughtful marriage of information and illustration, and the high-point of an eclectic, sporadically stimulating programme.

The stage website text Fergus Morgan, read the complete review here

Kunstenaars noemen ons wetenschappers, wetenschappers noemen ons kunstenaars

(…) De eigenschappen van een goede kunstenaar en een goede wetenschapper lijken op elkaar. Nieuwsgierig, buiten het systeem kijkend, experimenteel en de toevalligheden omarmend. In de voorstelling Wald mag de bezoeker kiezen om te wandelen met een filosoof of met een bioloog. Beiden houden een introductie voor hun groep over de wortels van bomen. "Wist je dat onder de grond evenveel hout zit als erboven?," zegt de bioloog. "Heidegger gebruikte wortels als synoniem voor het onzichtbare onder het zichtbare," zegt de filosoof. Filosoof Hella Godee hoopt met het delen van haar kennis te bewerkstelligen dat mensen langer stilstaan bij dagelijkse dingen. "Een bos wordt voller als je je realiseert wat eronder zit. En dat geldt denk ik voor alles. Als je het beter beschouwt, is het veel rijker." Daar raakt filosofie ook aan kunst, vindt ze. "Ze beogen hetzelfde: inzicht geven in de kern van iets en zoeken naar een bepaalde vorm van waarheid." 

(…)

Het gat dat nu tussen kunst en wetenschap ligt, heeft volgens Van Vuure met specialisatie-drift te maken. "Ik ben neurobioloog. In deze voorstelling praat ik over bomen, maar daar weet een ecoloog veel meer van dan ik. Omdat iedereen zo gespecialiseerd is, wordt men gedwongen om binnen die wereld te blijven." Godee wijdt het aan "een extreem onderscheid tussen gevoel en ratio. Wetenschappelijke documenten moeten tegenwoordig aan zoveel eisen voldoen, dat iedere vorm van kunst ontbreekt. Wij voelen dat ongemak en maken kunst over wetenschap om de creativiteit en de analyse dichter bij elkaar te brengen." Met hun voorstellingen staat het collectief zowel op kunst- als wetenschapsfestivals. "Kunstenaars noemen ons wetenschappers, wetenschappers noemen ons kunstenaars," zegt Van Vuure. "Dat is een fijne positie om vanuit te vertrekken." 

 

Oerol Dagkrant, 17 juni 2014 door Bram van Dijk (over WALD op Oerol 2014)

 

 

 

Zing als een vogel op Cinekid


(…) Het Vervogelhuis is een verrukkelijke vondst. (…) Het is genomineerd voor een belangrijke prijs, de Nieuwe Media Award. Thijs is al zijn leven lang geboeid door vogels. Hij zou willen vliegen als een vogel, zingen als een vogel. Uit het Vervogelhuis klinken geluiden als van een wolf. Hoe kan dat? Thijs: ,,Eva zingt nu heel laag en traag een winterkoning na. Dat klinkt als het huilen van een wolf. Is dat niet prachtig?" Thijs moet de prijs winnen.


NRC Handelsblad, 11 oktober 2012 door Kester Freriks (over What is it Like to Be a Bird? op Cinekid 2012)

 

 

 

De kracht van natuur en cultuur verenigd in locatieproject ‘Borderline’ (De NWE Vorst/De Warande)


(…)Tussen de oude verweerde transportbruggen takelt Collectief Walden een ontwortelde berkenboom met menselijke kracht omhoog. De boom zweeft in het ijle en brengt onze realiteitszin in verwarring. Borderline veruitwendigt het inwendige van deze plek. Is de ruïne symbool van destructie dan neemt cultuur hier opnieuw subtiel vorm aan. Komt geschiedenis terug tot leven, wordt het stof letterlijk ervanaf geblazen. (…)  Nietige wezens zijn we in deze immense natuur. Je zwalpt tussen Apocalyps en het geruststellende besef dat als ons ras uitsterft, de natuur het weer overneemt.
Was land art een vergeten ding, dan gaan deze jonge kunstenaars ermee aan de slag. Met een hernieuwd respect en een bijzondere sensitiviteit. Zonder woorden, zonder elektriciteit is Borderline zen die opnieuw zin geeft.


De Morgen, 7 mei 2014 door Liv Laveyne (over Borderline 2014, ons gezamenlijke project olv Nick Steur, met Ruben Nachtergaele en Michel Yang).

 

 

 

Oerol drijft niet meer op routine

 

(…)Het festival deed al veel met de natuur van Terschelling, nu wil het festival een 'landschapslaboratorium' worden. Artistiek leider Kees Lesuis: "Dat geldt voor de kwelder, maar ook voor theatervoorstellingen." Hij noemt Collectief Walden. Een bioloog, filosoof, dramaturg en een acteur zoeken al dansend het evenwicht tussen mens en natuur. "Dit project is de eerste stap, volgend jaar willen ze terugkomen met een theatervoorstelling." 

 

Trouw, 16 juni 2014 door Niels Markus (over WALD op Oerol 2014)

 

 

 

Wortel


(…) Als de filosoof met haar woorden stopt, dringen de geluiden van het bos weer tot mij door. De wind die de bladeren beroert en de vogels die ons maar verstoorders van hun rust vinden. We krijgen koptelefoons uitgereikt die gehoorbeschermers blijken te zijn. In plaats van ondersteunende muziek of woorden, zoals ik zo vaak op Oerol meemaak, wordt nu de complete stilte in mijn oren gebracht. In verwarring zie je sommige mensen naar de knopjes zoeken die bij koptelefoons horen. Maar dit apparaat is kaal, niet meer dan een beugel met twee afsluitende doppen. Het is vreemd om rond te lopen in een bos terwijl je niks hoort. Geen geruis, gekraak, ook de vogels zijn nu stil. Ervaart een dove het bos op deze manier? Ik denk mijn eigen hart te horen kloppen in de gehoorbescherming. Of voel ik dat alleen maar? 
(…)
Wanneer ik de gehoorbeschermers af doe, overheerst de stilte nog een tijdje. Zonder woorden lopen we terug naar het pad waar de fietsen staan. De geluiden van het bos zijn nu duidelijker dan toen ik aankwam. En ook mooier. Mijn zintuigen zijn weer geprikkeld en gek genoeg waardeer ik ze meer dan ooit.


Earline, vakblad voor de hoorbranche. Column door Riens Gort (over WALD op Oerol 2014)