De pers over Collectief Walden:

Slow Art

(...) Once the installation is set up, the mood switches from ceremonial to relaxed, and we are encouraged to talk to the artists. The group are all multi-talented, with interests that cross over from art to science to eco-politics: Collectief Waldon are possibly unique in the art/performance world, comprising an actor-scenographer, two philosophers, and a musician-biologist. We learn that throughout the weekend, the ice will melt, and the soil and oil will change places. No one quite knows how and when this will happen – there will be very many different phases, with almost imperceptibly slow movement shifting into sudden tipping points. The metaphor is obvious. A dangerously beautiful, clever and thought-provoking piece of work.

- Total Theatre, september 2018 door Dorothy Max Prior, lees hier de gehele recensie

Inside Out Dorset: Coastal Encounters review – ‘eclectic, ephemeral installations’

(...)The most stimulating work comes from five-strong Amsterdam-based group Collectief Walden. Olie (‘Oil’ in English) is a performative lecture and an installation: Thomas Lamers reads a philosophical message about humanity’s interlinked reliance on oil, water and soil – and how our consumption of one affects the state of the other. Meanwhile, his collaborators fill a chunky glass tower with barrels of oil, chunks of ice, and bags of compost. It’s a sculpture that will evolve over the ensuing 24 hours: the ice will melt, the soil will sink, and the oil will float. A really nifty, really thoughtful marriage of information and illustration, and the high-point of an eclectic, sporadically stimulating programme.

- The stage, september 2018 door Fergus Morgan, lees hier de gehele recensie

Juryrapport BNG Bank Nieuwe Theatermakersprijs 2017

In deze bijzondere locatievoorstelling onderzoekt Collectief Walden het concept tijd. (...) Ze weten deze verschillende achtergronden naadloos samen te brengen in Windstilleven, waarin ze het publiek onderdompelen in een intense beleving van de omgeving, de wind, de stilte en de tijd. Met behulp van filosofische teksten, een wandeling, muziek en prachtige beelden creëren ze een nieuw zintuiglijk perspectief dat nog lang nagonst. Met name de levensgrote camera obscura waarin het publiek wordt opgesloten zorgt voor een spectaculaire en indrukwekkende ervaring. Met Windstilleven onderzoekt Collectief Walden de grenzen van theater en wat theater kan zijn.

- Juryrapport BNG Bank Nieuwe Theatermakersprijs 2017 (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016/ 2017)

WINDSTILLEVEN

I then flew like the wind from one end of the island to the other for Windstilleven (...) What a poised, challenging, and perfectly located piece of theatre this was.

- Plays International, herfst 2016 door Claudia Woolgar (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

Jonge oerolmakers zoeken nieuwe theatertaal

Deze makers weten de traditie van het locatietheater te verbinden met nieuwe vormen en inzichten (...) Zij trappen niet in de val van de idylle, ze vinden het wiel niet opnieuw uit, maar komen met een volstrekt eigenwijze kijk op natuur, theater, leven, op tijd, ruimte en op Terschelling.

 

- Leeuwarder Courant, 11 juni 2016 door Kirsten van Santen (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

 

Doen of denken in een duinpan

Collectief Walden [bevraagt] in Windstilleven de relativiteit van tijd in een originele afwisseling van beeld en tekst. Wetenschappelijke theorieën worden geïllustreerd met een kunstig spel met spiegels en in het landschap geprojecteerde slogans. Een fraaie verstilde tocht over het verschil tussen beleefde tijd en klokkentijd, tussen verandering en verlies. Herkenbare dilemma's, getuige het gretige applaus na de filosofische oneliners.

 

- Volkskrant, 13 juni 2016 door Anette Embrechts (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

 

Fantasie in de vrije natuur

Met de teksten van filosoof Henri Bergson en romanschrijver Marcel Proust als gids leidt de interdisciplinaire groep het publiek - nadat het de horloges en telefoons heeft ingeleverd - door het zich in eeuwen traag ontwikkelde landschap. Door middel van tekst, kleine vernuftige ingrepen in het landschap en een over de duinen golvende wandeling langs je eigen levenslijn zet het collectief aan tot het denken over hoe tijd ingrijpt in het leven. Over hoe je via het zicht tijd anders ervaart dan via het gehoor, bijvoorbeeld. Of over dat de manier waarop je tijd ervaart afhankelijk is van waar je je in je leven bevindt. Juist door de afwisseling van tekst met meer zintuiglijke ervaringen in het duin krijgen beiden meer diepte. Het resultaat is een dromerig en poëtisch-theatraal essay over tijd op een van de allermooiste plekjes van Terschelling.

 

- Trouw, 14 juni 2016 door Robert van Heuven (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

 

Duinpoëzie op Oerol

Tijd is nadrukkelijk het onderwerp van Windstilleven van Collectief Walden. (...) [Er steekt theater] in de opsluiting van het publiek in een metalen kubus. De benauwdheid die dat oplevert, geeft gelegenheid om de eigen tijd op aarde te overpeinzen.

 

- NRC Handelsblad, 13 juni 2016 door Ron Rijghard (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

 

Windstilleven heeft bijzonder mooie dingen te vertellen over de (on)beweeglijkheid van de tijd. (...) Onze manier van tijd beleven krijgt een mooie vertaling in een duinwandeling langs onze ‘levenslijn’, waarbij ons gevraagd wordt stil te staan bij de markering met het cijfer dat onze huidige leeftijd aangeeft. (...) Zoals het is, blijft het niet – het aloude panta rhei krijgt in de gesloten box die Einsteins relativiteitstheorie illustreert via een ingenieuze camera obscura-ingreep een prachtige poëtische vertaling.

 

- Theaterkrant, 14 juni 2016 door Evelyne Coussens (over WINDSTILLEVEN op Oerol 2016)

 

Een knap staaltje theater op locatie door de Waldens

Na de filosofische overpeinzingen wordt verstilling afgedwongen door de groep met oorkappen door de tuin te laten lopen. Daarna wordt gekeken naar een performance met een ongewortelde boom. Een knap staaltje theater op locatie door de Waldens.

 

- Parool, 2 augustus 2015 door Clarissa van Deventer (over WALD op festival de Tuinmus in de Tolhuistuin)

 

Was land art een vergeten ding, dan gaan deze jonge kunstenaars ermee aan de slag. Met een hernieuwd respect en een bijzondere sensitiviteit. Zonder woorden, zonder elektriciteit is Borderline zen die opnieuw zin geeft.

 

- De Morgen, 7 mei 2014 door Liv Laveyne (over Borderline 2014, ons gezamenlijke project olv Nick Steur, met Ruben Nachtergaele en Michel Yang).